ഞാനൊരു മഴത്തുള്ളിയായിരുന്നു...
കരിമേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചാഞ്ചാടിയാടി
ഇടികൂടി നടന്ന കാലത്തെന്നോ ഞാൻ
മഴത്തുള്ളിക്കിലുക്കവുമായി താഴേക്കു കുതിച്ചു...
ആഴക്കടലിൻ അഗാധങ്ങളിൽ
പവിഴപ്പുറ്റിൻ ചിപ്പിക്കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിൽ
ചിപ്പികളാൽ തൊട്ടിൽ കെട്ടി ഞാൻ ഊഞ്ഞാലാടി...
തിരമാലകൾ എനിക്കു താരാട്ടുപാടി...
wait...wait...wait...
ഒരു വക പിടികിട്ടുന്നില്ലാല്ലേ???
അതാണ്...അതാണ് modern poetry!
പറയാം സുഹ്രുത്തേ...ഞാനുദ്ദേശിച്ചത്...
മഴത്തുള്ളി...അതു മനസിലായില്ലേ?
ഞാൻ തന്നെ...ചുമ്മാ ഒരു style-നു ഇരിക്കട്ടേന്നേ...
അപ്പോ പറഞ്ഞുവന്നത്...ഞാനിങ്ങനെ
10,12 കൊല്ലം ചാടിത്തുള്ളി നടന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോ,
സഹികെട്ട് വീട്ടുകാരെല്ലാം കൂടി ദേ ഇവിടെ
ഈ Alphonsa college-ൽ കൊണ്ടുവിട്ടെന്നേ!
അപ്പൊപ്പിന്നെ ഈ തിരമാലകളുടെ താരട്ടെന്താണെന്നാണോ?
അത് നമ്മുടെ സ്വന്തം മിസ്സുമാർ!
താരാട്ടുപാടിപ്പാടി ഉറക്കുകയല്ലേ?
ശാന്തമാണോ ഈ തിരകൾ?
ഇത്ര പറ്റിയ ഒരിടം വെറേയില്ല!
ഇനിയെങ്ങാനും വല്ല സുനാമിയും വന്നാൽ...
മക്കളേ...തൂത്തെടുത്തോണ്ടുപോവും!
എന്തൊക്കെയായാലെന്താ?
അഗാധങ്ങളിലെ creative മുത്തുകളെ
പെറുക്കിയെടുക്കാനും mystery ചിപ്പികളിൽ
കൂടുകെട്ടാനും എന്നെ പഠിപ്പിച്ച
ആഴക്കടലിനെ നമിക്കുന്നൂ ഞാൻ!
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ